eärwen

yine yine yeniden sev!

2010-02-11T13:23:00.000-08:00

bugün sevgili merveyle yemek yedik, konuştuk..konuşunca en yakınlarınla saçma geliyor üzüldüğüm onca şey onu farkettim.. onu ne kadar özlediğimi farkettim bir de sonra da yazı yazmayı özlediğimi nedense..böyle devrik cümleler yazayım istedim gönlümce..çok özlüyorum herkesi onu anlatayım istedim..kimseye kendime dahi yeterince zaman ayıramıyorum, bu da mutsuz ediyor beni..bazen bi telefon etmeye bile zaman bulamamak ya da öyleymiş gibi düşünmek, kendime kızmama neden oluyor..iyi ki en sevdiğim hep yanımda da ona az biraz zaman ayırabiliyorum yine de.. evet bir kere daha tekrar edeceğim çok özlüyorum herkesi..

bu kadar bunalım yeter..bugün yudumcumun yeni yazdığını ve de eski yazılarını okudum ve yine hayran oldum ona..bir gün kitabının imza gününde hayal ettim onu..şöyle sıradan sade bir masada çarpıcı birinin düşünün..etrafındaki herşey son derece sade olabilir ama yudun varlığı yeter o sadeliği çarpıcı birşeye dönüştürmeye..yazıları da öyle işte..gayet yalın gayet sade sözcükler var elinde..bir araya gelince ise darmadağın ediyor sizi..

kopuk, devrik, kuralsız cümlelerim geldi işte..içinde herşey var..kızgınlık, kendinden mutsuz olmak, hayranlık duymak, özlem...

kek,kış,havuç

2009-09-27T11:23:00.002-07:00

Bugün bir sürü şeftalinin çekirdeklerini çıkardım ve kışın komposto olsunlar diye buzdolabına attım. Şimdi de canım havuçlu kek yapmak istiyor, ama ne bi tarifim var ne de havucum..Kış geliyor zaten telaşsızım,mutsuzum..Sezen Aksu bu şehre konsere geldiği zaman yaz biterdi, anlardım. Ama haberler dedi ki Sezen Aksu son konserini vermiş İstanbul'da, gelmeyecekmiş buraya..O zaman kış da gelmese, yaz da bitmese mesela? Zaten kış bu şehire geldi, yoktu 1 hafta önce olduğum şehirde.. Hem yaz niye azdır da kış çok? Ben kış çocuğuysam neden sevmiyorum kışı? Havuç istiyorum, bir de cevizle tarçın..Onlar da yokmuş unutmuşum. Kek işi bu gecelik yattı.

yaz yaz bir kenara..

2009-06-06T00:22:00.000-07:00

uzuun çook uzun bir aradan sonra yazmak geldi içimden..zaman yoktu yazamadım hiç..zaman olmaması durumundan şikayetçiyim artık..sürekli söylenen biri olmak istemediğimden hiç "çok yoruluyorum bıktım artık" demek istemezdim gerçekten öyle olsa da..hoş ben yine sürekli söyleniyor oluyorum bazılarının gözünde..bazen herşey gözümde büyüyor..üstümü giyinmeye bile üşeniyorum..Neyse bırakalım bu karamsar halleri şimdilik bir kenara, belki oradan kaldırmaya da üşenirim geri almam üstüme..

Neler oldu bu zaman içinde..Sanki hayatım tamamen değişmiş gibi davranıyor herkes ama değişen de birşey yok anlamadım ben bu işi:) O kadar çabuk uyum sağlıyorum ki her yeni şeye..sadece önce bir hüzün kaplıyor her yeni başlayana olan gibi, sonra yeniden aynı ben oluyorum...

Onca zmaan sonra beklediğim yazı bu değildi..Ama üzüldüm çok birşeye, sonra yazı yazasım geldi üzüldüğüm o şeyin etrafında dolanıp ona gelemeyen bir yazı..Oysa coşkuyla heyecanla anlatacaklarım vardı, yazık oldu...Yine başladı üç noktalı cümleler ona da sinir oldum..

Eski bir dost istedim birden, hani görmediğim ne zamandır, ne yaptık hayat nasıl geçiyor olmasın konuşmanın konusu..gündelik konuşmalar olsun işte..havalar ısındı, çay çok güzel olmuş ah bi de yanındakileri yiyebilsem kilolar olmasa gibi işte..sevdiğim bir şiiri yazmıştım ya biryere onun altına "yaşlılık belirtisi" demiş en sevdiklerimden biri..doğru yaşlanıyoruz..bedenimden önce yaşlanıyor gibiyim ben..gerçi merdiven çıkarken "of" ve "puf" larım da bedenin de yaşlandığını gösteriyor..bedenin..bedenimin..ben daha 26 yıldır burdayım oysa ki..

Şimdi canlanma vaktidir ve de bu abuk yazının sonlanma vakti..üzgünüm yaz diyenler için anlamayacaklar birşey..yaz diyen de bir kişi ya olsun..sen yorma hiç kafanı birşey olduğu yok dellendim ben:)

Öperim, iyi haftasonları dilerim...

2009-03-01T12:59:00.000-08:00

Şu an acıdan dudaklarım yanıyor...Bu saatte annemin getirdiği noodle ı hüpletirsem böyle olur işte! Hayatımda yediğim en acı şey bu ki ben acı severim! Acısı dinsin diye kaşar peyniri, salatalık ve bisküvi yedim yok geçmiyor! Her neyse...Dünyanın en acı şeyi üstüne dünyanın en tatlı süprizinden bahsedebilirim. Canım arkadaşlarım bana çok güzel bir gece hazırlamışlar, bekarlığa daha güzel veda edemezdim sanırım. O kadar çok oynadım o kadar çok güldüm ki...Bütün haftanın stresini bir güzel attım oh be! Yan masamızdaki ikiz annelerinin geçmiş olsun dileklerine rağmen ben evlenmekten vazgeçmiyorum, korkulacak birşey yok, bekarlığa veda ettim bile, güle güle! Bügünse bütün gün ev temizledim canım pıncımı da çok yordum. Ev temizlemekten de bu kadar keyif aldığımı hatırlamıyorum. İnsanın kendi emeğiyle yaptıkları, bütün yorgunluklara rağmen pek keyifli oluyor! Bu arada bütün yazılarım bu koşuşturmam üstüne oluyor, bundan da sıkılmaya başladım sanırım. O yüzden kısa kesmeli en iyisi!

mecburen mecburen

2009-02-27T13:33:00.000-08:00

çook işim var..sürekli bunu demekten bıktım ama sürekli liste yapıyorum, buraya parantez açmak istiyorum ki ben plan, liste yapmaktan nefret eden bir insanım...üstelik liste sürekli çoğalıyor..başka konuştuğum bir konu yokmuş gibi geliyor ve bu da rahatsız ediyor beni..ama aslında göstermesem de ben cidden heycanlı ve de stresliyim..oluruna bırakmalı ama değil mi? zaten olacak şurda ne kaldı:) hem şu an sorunsuz herşey, rahat bir uyku çekebilirim..ya da gezilecek yerlerin, yenilecek yemeklerin listesini mi yapsam..en azından zevkli bir liste, hem böylece belki liste yapmasını da severim, hatta bir ajanda bile alabilirim kendime..güzel fikir!

??????

2009-02-19T14:09:00.000-08:00

Yarın elbise giysem üşür müyüm?

Saçım ve duvağım güzel olacak mı?

2 haftada zayıflama ihtimalim nedir?

Yarın sabah kaçta kalksam?

Balayı yeri bulabilcek miyiz? Hatta balayına gidebilcek miyiz??

Davetiye vermek niye bu kadar zor? Ya da niye ben bu kadar zorlanıyorum??

Niye bütün endişelerim ve sorularım düğün hazırlıkları ile ilgili???

Sevgili arkadaşım Merve'yi sorularımla daha fazla bunaltmamak için buraya yazıyım dedim bütün bu sorularımı...Merveee buradan da cevaplayabilirsin:)

Kalbim ellerim kadar küçük değil!!

2009-02-13T12:47:00.000-08:00

Bu gece sabaha kadar uyumamak istiyorum. Sabah da uyumak istemiyorum hatta. Bütün yapamadıklarımı bu gece yapmak istiyorum. Ama bilgisayarın başından kalkıp da birşey yapmaya üşeniyorum. Sürekli liste yapmaktan bıktım. Listeyi azaltamamaktan da...Bu hafta çook işler hallettim yine ama daha çoook bekleyen iş var...Sürekli başkalarını düşünmekten vazgeçmeyi diliyorum. Biraz bencil olmayı..Herkesi aynı anda mutlu edemem bunu kabul etmem gerek. Ama onların mutluluğu benim mutuluğum değil midir? Bir de şöyle birşey farkettim. Ben hayatımdaki çok değer verdiğim,çok sevdiğim insanlardansa daha az önemsediğim insanlara daha iyi davranıyorum. Onların memnuniyetini daha önemsiyorum. En yakınımdakileri kırmazmışım gibi düşünüyorum ya da onları sürekli memnun etmeme gerek yokmuş gibi. İnsan en yakınındakine en rahat kızabiliyor bence. Nazının geçiceğini biliyor. Birinin sana kırılması seni önemsediğini gösteriyor aslında. Nereden geldim ben buraya...Ne komik, hiç şu an öyle bir durumda da değilim aslında. Memnun etme meselesinden geldim, buldum. Stadyumda evlensek memnun edebilir miyiz herkesi acaba? 1000 kişi çağırabiliriz o zaman:) Babam da şarkı söyler..Haha o zaman eminim herkes nerede, ne şartta olursa çok eğlenir zaten:)

Not: Ben üzerinde kalp deseni olan şeyleri pek sevmem. Ama bu kalbi çok sevmişim ki fotoğrafını çekmişim. Şimdi de sevdim. Sanki böyle kocaman bir kalbim var ama kimse kalbimin o kadar büyük olduğunu bilmiyor gibi geliyor. Kalbim ellerim kadar küçük değil...Evet, gerçekten değil..

sakar tay

2009-02-09T12:15:00.000-08:00

Bugün işte düştüm. Hatta düşmedim, resmen uçtum. Yerler yeni silinmiş, ben tabi acele acele koşuşturuyordum her zamanki gibi, kendimi bir anda yerde, elimdeki pastayı da yönetmenimin masasında buldum "ayyy" çığlığıyla birlikte! Az bir farkla yüzünü ıskalamışım. Sağ tarafımda duran sandalye de koltuk altıma girmiş vaziyette bu arada. Manzarayı siz düşünün! Bir yandan ağlıyorum ağrıdan, bir yandan da durumu düşünüp gülüyorum. Hatta yüzümü yıkamaya gittiğimde kahkahalarla güldüm kendime, ağrayan yerlerim daha bir ağrıdı tabi. Bu olaydan birkaç saat sonra eve geldim, duşa giriyim de sıcak su ağrılarımı hafifletsin diye düşündüm. Ama olan oldu, bu sefer de duştan çıkarken yine ıslak zemin sağolsun sol tarafımın üstüne düştüm. Üstüne bir de kafamı da çarptım. Artık gerçekten gülecek halim kalmadı, hem de hiç komik değildi bu sefer ki. Ama birkaç saat içinde üstüste iki kere düşmek komik birşey heralde:) Ben zaten düşene çok gülerim, kendim düşünce de gülüyorum:) Herkes nazar değdi sana dedi ama bence bu nazar mazar değil, sakarlık ya da aptallık sadece:)

mmmmmmm

2009-02-06T15:41:00.000-08:00

Yazımı yazıp yolladıktan sonra okuyorum ben. Yayınlamadan önce değil yani. Şimdi okurken de başlıktaki "mmmmmmm" ların yanyana "ı n ı n ı n" diye gözüktüğünü farkettim de pek hoşuma gitti. Inının ınının ının der gibi, ne güzel!

Aman tanrımm seni öldürmem lazımmmmm

2009-02-06T15:26:00.000-08:00

Elim ayağıma dolaşmış vaziyette. Kızlarla olan günümüze bile katılacak vaktim yok ki en sevdiğim aktivitedir kendisi. Cumartesi akşamı hoş sohbet yanında soğuk bira bir de patates istiyorum. Şarap ve peynir de olabilir bu. Gevşemeye ihtiyacım var. Ya da geçen hafta yapamadığım pazar kahvaltısı da olur. Hayal ettiğim şey bu kadar basit işte. Zaman yaratalım buna nolur nolur nolur! Şimdi ise film izlemek istiyorum ama erken de kalkmam lazım. En büyük çıkmazım bu olsun yeter ki, değil mi? Ama yok ben yetinmem bana dert etcek birşey lazım. Bunu bile dert edebilirim kendime. Kendimde bunu bir süreliğine değiştirsem keşke. Olmalı mı olmamalı mı? Bilemedim cevabı. Ama ben değişmezsem ben olamam ki...Rüyamda gördüğüm sayılar bana 6 lira kazandırdı:) Hatta gördüğüm bütün sayıları aynı yerde oynasam 4000 lira kazandıracaktı. Ben 6 bilmek de istemem zaten. Çok param olmasın, parayı ne yapcağımı bilemem, birşey yapmak da istemem zaten. Gerçekten. Neyse şimdi şu an dünyamın en önemli meselesini düşünmem lazım. Tercihimi yapmalıyım. Film mi uyku mu?

Hominide gırtlak!

2009-02-05T09:46:00.000-08:00

Dün gece rüyamda bloga yazı yazıyordum. "Benim bir zamanlar bir blogum vardı" diye başlıyordu cümle. Demek o kadar üzülmüşüm yazamıyorum diye de rüyalarıma girmiş. Hani kendime karşı bir sorumluluğum gibi sanki buraya yazı yazmak. Ama ne yapayım dedim ya hayat çok hızlı gidiyor ben yetişemiyorum diye. Ne yaptım ben iki haftadır diye soruyorum kendime. Cevap geliyor şu şekilde:

Koşturdum durdum.
Kafamda binbir düşünce, düşündüm durdum.
Birsürü iş hallettim.
Gezdim tozdum.
Yedim, izledim.
Evimde kalamadım pek, evimi özledim.
Bugün Akman'da tek başıma sosisli sandviç yiyip limonata içerken ne kadar mutlu olduğumu düşündüm.
Abuk sabuk testler yaptım. Hangi şehirmişim onu öğrendim. İstanbul 'muşum ben. Oysa ki ben İstanbul'dan korkarım, heycanlandırır beni. Ama çok severim, hayran bıraktırır kendine. Çok da nefret ederim bazen, yorar beni. Çok yakınımda aslında ama çok uzak gelir bana. Kendim hakkında da böyle hissediyorum belki de. Ya da başkalarında aynı hisleri uyandırır mıyım acaba? Merak ettim.
Sinirlendim.
Utanma hastalığım tuttu yine TV izlerken.
Mutluluktan, duygu yoğunluğundan gözlerim doldu (en yakınlarımdan biri daha nişanlandı).
Telefonuma çok güzel şarkılar yükledim. Artık "o" arayınca "you are just too good to be true" diyor Frank Sinatra. O da diyor mu bilmem:) Bir de sabahları "mecburen" le uyanıyorum. "Oh sesleri OF olunca" derkenMFÖ, OF la beraber benim sesim giriyor devreye:)
Çok özlediğim çok sevdiğim iki kişiyi gördüm, dünyalar benim oldu.
Dünyanın en minicik, en tatlı bebeğini gördüm.
Odamı topladım sonunda! Ruhum rahatladı gerçekten!
Dansettim, göbek attım, ankara havası oynadım, tango yaptığımı hayal ettim:)
Çok güzel yemekler yedim, yanında rakı içtim muhabbetiyle beraber.
Saçımı kestirdim, ilk defa ortadan ayırdım, değişik bir fön çektirdim ve de çok beğendim.
Rüyamda sayısal loto oynadığımı görüp, gerçekte de oynamam gerektiğine karar verip, hayatımda 2. defa sayısal loto oynadım. Şans topu da olabilir adı, ne olduğunu hatırlamıyorum. Hatta utanıp parasını bile veremedim:)

Ve bu yazıyı yazarken tam 4 kere telefonum,1 kere de kapı çaldı. Hevesim de kursağımda kaldı!

Bu aralar...

2009-01-24T03:38:00.000-08:00

Hayat o kadar hızlı akıyor ki...Ben sanki sürekli ardından koşuyorum, yetişmeye çalışıyorum ona...Günler çok çabuk geçiyor, bir bakıyorum haftanın sonu gelmiş sonra o haftanın sonu da acaip çabuk geçiyor ve yeniden haftanın başı..Hani sonu daha yavaş geçse bir şikayetim olmayacak ama böyle cidden olmuyor:) Kitap okuyayım diyorum, onu okurken başka şeyleri kaçırıyormuşum gibi geliyo, bırakıyorum başka bir şeye atlıyorum bu sefer daha başka şeyler kaçıyor.Bakıyorum sonuçta hiçbirşey yapmamışım, günler geçmiş gitmiş. Böyle durdursam zamanı bir nefes alsam bir dinlensem de yarışa daha güçlü başlasam...Ama yok fırsat olmuyor!
Şu üstteki manzaraya bakıp iç geçiriyorum sürekli. Hatta iş arkadaşımla bilgisayarımızın (evet bir bilgisayarı paylaşıyoruz, hmm çok mu acayip??) arka planını bu fotoğraf yaptık. Birden karşımıza çıkınca neredeyiz biz napıyoruz burada moduna giriyoruz ama hayat (!) hemen öne geçiyor. Gerçi ben iki-üç ay sonra oralarda olacağımı düşlüyorum ama izin hakkım çok az olacağından mümkün olmayacak herhalde. Olsun ben çok güzel yerler keşfettim oralara gidip bu açığı kapatıcam. Buradan ilgililere duyurulur:)

Not: Şu üstteki fotoğraf için "bora bora" yazıyoruz google a sonra görsellere basıyoruz, bu ve daha fazlası, daha acı çektireni, daha kıskandıranı karşımıza çıkıyor. Gerçi ben sıkılırım orada 1 haftadan sonra hıh (buna da züğürt tesellisi diyoruz)!

Güvercin

2009-01-19T09:59:00.000-08:00

Nasıl olur da bir insan hiç tanımadığı masum birinin ölümünden hatta öldürülmesinden "zevk" alabilir? İnsan diyebilir miyiz ona? Ve ben üzülmekten, kızmaktan başka birşey neden yapamıyorum? Sürekli hayata, kendime karşı sorularım var işte böyle..Sorgulamayı bırakabilir miyim bir gün bilmiyorum...Bırakmak da istemiyorum sanırım...

Ne kadar üzücü bir gün olsa da bugün güzel şeylerin de varlığını anımsadığım anlar oldu. Çok yakınımdan çok güzel bir e-mail aldım. O yazmamış ama duygularını bu kadar güzel dile getiremezdi başka hiçbir yazı. "30'undan sonra yapamadığın tek şey: Dostluk" yazının başlığı. Belki size de gelmiştir okumuşsunuzdur. Ne zamandır dostluk, sevgi, aşk üstüne yazılmış klişe forward maillere benzemeyen bir yazı okumamıştım. Belki de klişedir yine de ama bana öyle gelmemiştir. Gerçekten hayatta kendimi şanslı hissettiğim konulardan birisidir dostlarım, arkadaş çevrem. Yanlarında hala lisedeymişim gibi hissedebildiğim için, kendimi hiç saklamadan gösterebildiğim için, onlarla beraber istediğim kadar saçmalayabildiğim için, hayatım onlarla daha anlamlı olduğu için, zor anları atlatabilmenin tek yolunun onlar olduğunu bildiğim için onları çok seviyorum! Daha bir sürü neden sayabilirim tabi ki.. İpek Ongun tadında bir yazı oldu bu ama ben sanırım birini sevdiğimi çok utanarak ne diyeceğimi bilemeyerek söyleyebiliyorum, hatta yazabiliyorum sadece:) Hatta lise yıllarından beri sakladığım kolimde duran, birbirimize sürekli hastalıklı bir şekilde bunu ifade ettiğimiz mektuplar da bunun en güzel göstergesidir:) Seviyorum sizi, iyi ki varsınız!

En güzel hediye hayat!

2009-01-14T10:12:00.000-08:00

Başlıkta yer alan, sabah şekerleri kıvamındaki sözü bugün bir yerde görmüştüm ama hatırlayamıyorum ama bütün gün aynen bu modda dolaştım. Bugün hava ne güzeldi değil mi? Ya da ben mi güzel hissettim ki..Öğle tatilinde kalabalık bir caddede yürüme şansım olduğu için çok mutlu oldum bugün. Aldığım çikolatalar tek kelimeyle mükemmel çıktı diye de çok mutlu oldum. Sonra, bir sürü kitap aldım kendime, onlar için de çok mutlu hissettim diyeceğim ve baygınlık geçirmenize neden olacağım biliyorum:) Ama bugün mutlu hissetme günüm. Sürekli söylenen, insanların ruhunu emen -bir nevi duygusal vampir- bir insana dönüştüğümü düşünüyorum son günlerde. Şimdi beni tanıyanlar "Sadece son günlerde mi??" diye düşünebilir tabi:) Ama sürekli söylenebilme olasılığımın yüksek olduğu durumlarla karşılaşıyorum gerçekten, yoksa uydurmuyorum ben.

Bu kadar mutlu geçen günümün akşam vakitlerinde ne oldu mesela hemen söyleyeyim. Çok severek aldığım (aa bu da mutlu olduğum durumlardan biriydi unutmuşum), eve gelirken yol boyunca kafamda bir sürü kombinasyonunu yaptığım pantolonlarımın biraz, hatta 1 beden kadar bana dar olduğunu farkettim. Annem çok eğlendi bu durumla, aa kocaman p.p.n varmış senin, nasıl aldın bunları diyerek kahkahalar attı. Ama orada tam olmuştu, aynaları da göz yanıltıcı değildi, hem sevgili Merve o tür aynaların çok pahalı olduğunu heryerde olamayacağını söylemişti. İşte bu tür yakınmaları yapmamam mümkün mü? Dikkat ederseniz asla kilo vermeliyim ondan bu pantolonlar olmadı diye bir çıkarımda bulunmuyorum. Ondan niyeyse hiç şikayet etmiyorum. Artık kilolarımla yaşamayı seviyorum demek ki:) Yazık bana ama her zaman şu yukarıdaki fotoğraftaki sarışın kız ben oluyorum. Diğeri gibi gıcıklık yapmak istiyorum ben oysa ki:)

Biz büyüdük ve kirlendi dünya

2009-01-12T13:41:00.001-08:00

Niye??

"..."

2009-01-08T10:39:00.000-08:00

Şiir sevmezdim ben eskiden ya da öyle sanırdım. Bir Nazımı bilirdim, onunkileri sevdiğim için şiir yazmıyormuş gibi gelirdi sanki o...Seviyorum ya, ben toz konduramam birini sevdim mi...Her yaptığı her söylediği güzeldir ben seviyorsam, hakkında kötü söz diyen olursa sanki bana söylenmiş gibi kırılırım, savunmaya geçerim...Neyse dedim ya şiir sevmez sanıyordum kendimi, sonra başkalarını da keşfettim...Anladım ki seviyormuşum ben duygu kokan her sözü..Özdemir Asaf mesela..Bugün de bütün gün aklımdaydı dizeleri. Bir insan nasıl bu kadar güzel kelime oyunları yapar, nasıl bu kadar az sözle bu kadar yoğun duygular anlatır şaşırıyorum her okuduğumda..Bugün daha önce okumadığım

"bir bakmışsın saat üç
bir bakmışsın saat hiç"

dizesiyle karşılaştım da oradan geldim buraya..Ama en meşhurlarından biri " yalnızlık paylaşılmaz paylaşılırsa yalnızlık olmaz" vardır ya ona katılmıyorum pek...Bir şarkı sözünün dediği gibi "bu yalnızlığı bir başına taşırken olmuyor" ...Evet yalnızlık biriyle beraber de taşınabilir, paylaşılabilir yani..hatta paylaşılırsa daha kolay olur hayat o zaman..tek başına taşınmamalı işte bu yüzden...

Zaman zaman...

2009-01-05T12:15:00.000-08:00

Bütün gün sıcacık yatağıma uzanıp bir roman okumanın hayalini kurmuşken, o sıcacık yatağa yatıp romanın kapağını açınca aslında onun bir söyleşi olduğunu keşfetmem ne kadar sinir bozucu anlatamam!! Yatağımdan bile soğudum farkederseniz. Üçüncü tekil şahsa ait artık benim için o yatak ve roman. Sürekli hakkında hiçbirşey bilmediğim kitaplar alırsan sonu böyle olur işte. Okumayacağım o kitabı. Küstüm. Ben roman okumak istiyorum. Böyle bir solukta okunacak bir roman...Pembe dizi bile olabilir...İçinde kaybolayım yeter. Bir de şimdi düşündüm de roman yazmak ne kadar zor birşey değil mi? Ben yazabilsem bile sıkılırım yarattığım karakterlerden sanırım. Hepsini öldürürüm sonunda. Offf!! Neyse roman niyetine bir dizi izleyeyim ben de... Peki şimdir birşey daha aklıma geldi; niye roman diyorlar göçebe, şen şakrak bazı vatandaşlarımıza?Hani çingene de derler ya...Neden? Çok saçma..

Bir sürü haller içinde halim...lalala..

2009-01-04T10:55:00.000-08:00

Ben bir kış çocuğuyum, kış en sevdiğim mevsimdi bir zamanlar, ama o zaman karlı yollarda topuklularla yürümek zorunda değildim! Kar yağsın, ben bir elimde sıcak bir içecek bir elimde kitabım camın kenarında oturayım. Ara ara kitaptan başımı kaldırıp karı izleyeyim. Böyle olsun bu film, donarak sokaklarda yürümeye çalışan ben olmasın o filmin içinde!! Böyle romantik romantik yazdım ama hayatımda hiç bir zaman öyle karın yağışını izleyip de ah ne güzel diye hayallere dalmamışımdır. Hep böyle bir film karesi gibi bakıyorum ben hayatıma sanırım. Olmamış şeyleri oluyormuş gibi hayal ediyorum, ama aslında doğru kelime hayal etmek de değil, yani olsun diye bir isteğim de yok. Karışık oldu sanırım...Birşeyler olup bitiyor ama sanki ben izliyorum gibi bazen. Bazen de izlediğim dizi yada filmdeki ana karakter sanıyorum kendimi bir süreliğine...Herkes yapıyordur ama bunu değil mi? Pek orjinal olmadı bu. Ben bunu da hep yapıyorum, herkesten farklı bir hayatım var sanıyorum, bütün filmler, bütün kitaplar, bütün şarkılar, bütün şiirler sanki herkesten önce bana yazılmış. Bir tek ben bütünleşiyorum onlarla gibi gibi gibi...

Yılbaşından hemen önce doğumgünümün olması sayesinde bir dolu hediyeye sahip oldum bir anda. Dünyanın en güzel yüzüklerinden biri benim oldu. Fotoğrafını koymadan duramam. Gerçi fotoğraf bir komik oldu böyle, ama üşendim sadece yüzüğü çekemem şimdi:) Şişko ellerime alyansımdan sonra yakışan tek yüzük o! Küpesi ve kolyesi de var tabii ki. Tekrar teşekkürler teşekkürler teşekkürler...Son sözcükleri birkaç kez söylemek bir hastalığın mı işaretiydi? Ne oluyor bana böyle?? Diğer hediyelerimin fotoğrafı yok, olsaydı onları da koyardım çünkü onlar da dünyanın en güzel hediyeleri. Bu arada daha önce hiç hediye almamış gibi niye böyle büyük bir sevinç yaşadım anlamadım:)

Bugün hayatımın yeni bir evresini yaşayacağım yere gittim. Bir önceki sahibi boşaltırken hüzünlendiğini söyledi. Ben birgün oradan ayrıldığım zaman ondan daha çok hüzünleneceğim diye düşündüm onu dinlerken. Bu sefer başlangıçlar sevindiriyor, heyecanlandırıyor beni...Çok mutlu olacağım, çok sevileceğim bir hayat beni bekliyor, biliyorum..

İşte geldim burdayım

2008-12-26T16:40:00.000-08:00

Geldim. Hangi işte ustayım peki? Bilmiyorum. Sonunda evime kavuştum. 10 gün boyunca otel yemeği yemek, otel odasında uyumak gerçekten sıkıcıymış. İyi ki hayatımın bir kısmının otellerde geçeceği bir hayat tarzı seçmemişim. Bir yere ait olmadan oradan oraya gitme fikri güzel, ama otelde kalmak olmasın bu fikrin içinde.
Perşembe günü doğumgünümdü. Ben bu günü ailemden, sevdiklerimden uzak geçireceğim diye üzülürken yeni tanıştığım insanlar bana sürpiz yaparak doğumgünü pastası üflememi sağladılar. Çok duygulandırdılar beni. Bir de anladım ki facebooka doğum tarihini yazmayınca, doğumgününü kutlayan insan sayısı azalıyormuş. İyi mi bu kötü mü onu bilemedim. Otel misafir ilişkileri bile çok güzel bir mesajla kutladı diye mutlu oldum ben gerçi. O yüzden sayı fazla da önemli olmamalı değil mi? Hem bütün dünya kutluor benim doğumgünümü:) Beni mutlu eden herkese çok teşekkür ederim. İyi ki varsınız!
Eğitimde bir ders kapsamında 10 yıl sonraki tarihi atarak defterimize o günümüzü anlattık. Farkettim ki ne kariyer ne para ben hep sevdiklerimi yazmışım iyi ki varlar diye. Bu da iyi mi kötü mü bilemedim. Zaten bunu yazmak zorunda mıyız diye yakınan bir bendim. Alice Harikalar Diyarı kitabında yolun kaybeden Alice karşısına çıka kart adama yolu sormuş, nereye gittiğini sormş kart adam, Alice bilmediğini söylemiş. "O zaman ben sana yol gösteremem" demiş kart adam. "Ya bilmek istemiyorsak?" diye mırıldanıyordum ki eğitimenimiz duydu. Bilmek istememek gibibir şansımız yok mu yani başarılı olmak için? Akışa bıraksak olmaz mı? İnsan hayal ettiği müddetçe yaşarmış öyle der annem. Hayallerim niye bu kadar karmaşık, hayat karmaşık diye mi o zaman? Bilemedim. Aklımda sorular işte geldim burdayım! Mutluyum, huzurluyum,sağlıklıyım. Gerisi boş onu biliyorum!

Hayat bayram olsa!

2008-12-15T00:42:00.000-08:00

Bu şarkıyı söyleyip duruyorum ne zamandır. Ayşeciğin polyannacılık oynadığı o filmi de izlemedim, nereden takıldı dilime bilmem. Hatta o hepsinin bir ağızdan şarkı söylediği sahne gözümün önüne geliyor, gitmek de bilmiyor. Şimdi aklıma geldi de orada başka şarkı mı söylüyorlardı ki? Herneyse yine sevelim sevilelim tadında bir şarkıydı o da herhalde.

Bayram iyi geldi ama bizi üzerek gitti. Herşey çok güzel olucak ben inanıyorum. Her güzel şey bitermiş demişler bence bitmez, hem ben şarkıların hepsine inanmam. Neyse şu an herşey yolunda umuyorum ve de inanıyorum ki bundan sonra da yolunda olcak hep.

Hava çok soğuk, neyse ki ben bir süre sıcak bir memlekette olacağım. Belki güneş ısıtır içimi... Başlangıçlar hüzünlendirir beni demiştim, yazdıklarımın üstündeki bu hüzün havası daha fazla ağırlaşmadan bitireyim ben en iyisi.

Evde bir bayram havası??

2008-12-07T13:05:00.000-08:00

Yarın bayram. Ben bu bayramda en sevdiğim şehir olan Sinop'ta olmak istiyordum ama olmadı. Sanırım bu sene 2 günden fazla Sinop'ta bulunamayacağım; çok mutsuzum bu yüzden. Bu yaz iki ayımı orada geçirmeme rağmen doyamadım ve o kadar özledim ki anlatamam. Şu dakika sadece fotoğraflarıyla avunabiliyorum. İşte birkaç fotoğraf güzel memleketimden. Gönül ister ki kimse beğenmesin sadece bize ait olsun; ama bu mümkün değil biliyorum. En sevdiklerim benim olsun kimse görmesin isterim zaten ben hep ama o da mümkün değil tamam biliyorum. Susuyorum ve fotoğraflar konuşsun diyorum:)

Sinop Kalesi'nden limanın bir görüntüsü. Özledim özledim özledim. Neden bunu üç kez deyince oraya ışınlanmıyorum ki:(

Burası Hamsilos. Türkiye'nin tek fiyordu olarak kabul ediyor bazı coğrafyacılar. Fiyord mudur değil midir bilmiyorum; ama yüzmekten en çok keyif aldığım yerlerden biridir. Koca denizde tek başıma yüzüyorum hissi uyandırır ben de:)

Burası özel bir yerdir benim için. Dedemin eskiden burada kahvesi varmış. Keşke görebilme fırsatım olsaymış.

Burası da anlaşıldığı üzere iskelemiz:) Yine Kale'den çekilmiş bir görüntü. Yalnız buraya öyle büyük gemiler yanaşmıyor. Tipik ÖSS coğrafya sorusudur ya zaten:Sinop Karadeniz'deki tek liman olmasına rağmen neden gelişmemiştir? Hala bunun cevabını bilmeyen var mıdır ya, inatla sorarlar hep. Bir de bir deyiş vardır Sinop'ta:" Karadeniz'de üç liman vardır. Sinop, Temmuz, Ağustos". Bunun anlamını sorsunlar mesela, alternatif bir soru olur ne güzel.

Hep kasvetli fotoğraflar oldu ya. Güneşli, cıvıl cıvıl, kıskandırıcı fotoğrafları kendime ayırdım tabi ki:) Şu aralar Nükleer Santral konusuyla gündemde malum. Bir de çevrecilerin karşılaştığı "güzel" muameleyle. Daha güzel şeylerle adı anılsa keşke. Mesela Sinop Bienali ( Bienal nedir diyecek olursanız, iki yılda bir yapılan bir organizasyon diye nitelendirilebilir, genelde sanat üzerine oluyor) basında ne kadar az yer aldı. Oysa ki, İstanbul'dan sonra bir bienalin yapıldığı tek yer Sinop. Bugüne kadar 2 tane uluslararası bienale ev sahipliği yaptı. Genelde yerli turistler Sinop Hapishanesi'ni dizi seti olarak algılayıp gezmek isterken bienaldaki performanslarla karşılaştılar. Neye niyet neye kismet:)

Bu yazı bıraksam uzar gider. Daha fazla uzatmayayım sözü. Susayım dedim susamadım bir türlü:)

Nereden nereye, oradan buradan şuraya...

2008-12-05T00:03:00.000-08:00

Bekliyorum bekliyorum...Dün akşamüstü saat 17.00'dan beri hep aynı web sayfası önümde açık ve ben her saniye F5 tuşuna basıyorum ama sayfa değişmiyor. Sanki ha bugün öğrenmişim ha yarın ne farkedecek. Merak işte...Geldi mi gitmiyor. Evet yine baktım, yine değişiklik yok. Bugün geçmez, anladım. Zaman geçsin diye haber sitelerine bakıyordum ki Yaşar Kemal'in Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü'nü alırken yaptığı konuşmayı okudum ve gözlerim doldu. Böyle insanların daha çok olduğunu umuyorum ve de saflıkla inanıyorum sanırım. Bugünün sözü-bunu da şu an uydurdum, bazı günlerin sözü olmalı ama değil mi?- gelsin o zaman Yaşar Kemal'den: "Tek dile kalmış dünya hapı yutmuştur". Pek güzel demiş kalplerimizi fethetmiş.

Yanda görünen fotoğraf da her günümün fotoğrafı. Şu dünyada tanışmayı istediğim tek kadındır kendisi, ama o başlı başına bir yazı konusudur. Verdiği mesajı analım ve kendisini geçelim şimdilik. Ben de kendime bu t-shirtün aynısından yaptırmalıyım mutlaka, hem renkleri de güzel:)

Bir de buradan zenci kurabiyelere sahip sevgili arkadaşıma seslenmek istiyorum. Seni sevmeyi bırakmadım ben. Hem biliyorsun ki arkadaşlardan ne ayrılınabiliyor ne de ara verilebiliyor. Çok koymuş bu lafın ki gece rüyamda beni çok sinirlendirecek bir şey yapıyordun. Sabah bile o sinirle kalkmışım yataktan, gerçi ben hep sinirle kalkarım ya olsun bunun sebebi sensin işte! Gece de kapının üst kısmında yer alan kiliti kapatmışım farkında değilim. Uyurken birden bir telefon sesiyle uyandım. Aşağıdan da babamın sesi geliyor, ben sanıyorum ki o saatte telefonun çalmasına sinirlenmiş, "Evet baba haklısın" diyorum koşuştururken. Meğer o duyduğum kapının sesiymiş, babam kapıda kalmış ve ben babamın telefona sinirlendiğini sanıyorken o bana bağırmaktaymış. Bu ara herkes bana ya rüyada ya da ben rüyayla gerçek arasındayken hep sinirleniyor ya hadi hayırlısı!

"La donna e mobile "

2008-12-04T00:24:00.000-08:00

Dün akşam kuzenimin de rol aldığı Puccini'nin "Manon Lescaut" operasına gittik ailece. Ben ne zaman operaya gitsem yolda aklımda bu başlıkta yazdığım arya olur,işte opera kültürüm de bundan ibaret:)) Zaten kuzen sağolsun bütün aile daha çok opera izliyoruz son 3 senedir. Aslında ben her seferinde pek nazlanarak gidiyorum ama genelde çok memnun bir şekilde ayrılıyorum. Bir tek IV. Murat'da çok sıkılmıştım. Dediğim gibi derin bir opera bilgim ve birikimim yok, ama IV. Murat'ı oynayan solist dışındakiler bence pek başarılı değildi. Sanki böyle okul piyesi havası vardı. Ama diyorum ya ben sıradan bir izleyiciyim, halktan biri, eleştirilerim de bu şekilde oluyor bilmediğim konularla ilgili.

Her neyse, gelelim Manon Lescaut 'a; ben baş roldeki solistleri gerçekten çok beğendim. Çok başarılıydılar. Gitmeden önce yorumları okumuştum internetten; prömiyerde rol alan kadın solisti pek beğenmemişler, isim vermedikleri için aynı solist mi bilmiyorum. Tabi ki kuzenimi de çok başarılı buluyorum onu söylemeye gerek yok, alkışlar değerini veriyordu zaten:) Bu alkışlar arasında halalarımın kuzenimin ismini söyleyerek "bravo" demesi de var tabi. Pek övünürler bizle. Gerçi bazen biz rahatsız oluruz etraftakilere bizi anlatmalarından ama olsun:)) Manon Lesacut çok hüzünlü bir operaydı konu itibariyle ama sanırım ben hüznün o kadar içine giremedim, belki de çok gergin bir günümde olduğumdan kendimi veremedim bilmiyorum. Bir de biz biraz geç kaldık ama binadan içeri girdiğimizde daha başlamamıştı opera. Buna rağmen kapıdaki kadın görevli bizi acayip azarladı, ama görseniz sanki çocuk azarlıyor, gözlerinden öfke akıyordu resmen. Tamam, geç kalınması doğru bir şey değil, ama oyun başlamışsa zaten almazsın içeri bağırmaya ne gerek var anlamadım, kaldı ki bizim girmemizden tam 7 dakika sonra başladı. Zaten gerginim bir de kadın geldi üstüne , izlemeye güzel bir başlangıç yapmış oldum böylece. Her neyse yine de güzel bir geceydi. Başka hiçbir şey güzel olmasa da o koltuğa oturunca gerçek müziği dinlemek keyifli oluyor bence. Bu arada ilk defa çevirileri okuyarak izledim bir operayı. Genelde gözlüğümü unuturum ve hiç okuyamam çevirileri, bir de konu hakkında hiçbir bilgim yoksa fazla bir şey anlamam. O yüzden daha önceki izlediklerime göre.daha çok sevmiş olabilirim bu operayı. İzlerken birçok düşünce geçti aklımdan. Zaten ben hep bir şeyler izlerken, dinlerken başka şeyler düşünürüm, bu sıkılmamdan kaynaklanmaz, yani öyle hayallere dalmam. Sadece birkaç şeyi aynı anda düşünürüm hep. Mesela dün gece opera binasını inceledim bir yandan. Gerçekten çok güzel ama bizim opera sahnemiz neden bu kadar küçük? Bir başkente yakışmıyor bence. Yeni bir sahneye ihtiyaç var kesinlikle; çok daha görkemli, çok daha büyük bir sahneye. Operaya ve baleye ilgi sanıldığından daha fazla aslında ülkemizde, mesela benim hiçbir zaman 2-3 gün öncesinden bilet bulma şansım olmadı.

Operayla hiç tanışmamış olanlara ise bir önerim olabilir belki buradan. Operayı tanıtmaya ve sevdirmeye yönelik "Öylesine bir dinleti"adlı yapıtı mutlaka görmelisiniz. Aralık ayında sergilenecek mi bilmiyorum. Ama bu sene olmazsa seneye mutlaka bir daha sahneye konulacaktır. Bu yapıt müzikli bir oyun olarak nitelendirilmekte, içinde değişik operalardan aryalar yer almakta. Gerçekten çok keyifli, binadan herkes yüzünde bir gülümsemeyle ayrılıyordu . Ayrıca sahneye konulduğu yeri yani operet sahnesini de ben çok seviyorum. Neyse lafı uzatmayayım, gidin, görün, eminim seveceksiniz.

"Yaşam keşke kurabiye yanığı kadar tatlı olsa"

2008-12-02T06:30:00.000-08:00

Başlık anneme ait. Şu dakika msnden bana böyle yazdı. Kuzenime doğumgünü için sürpriz bir paket hazırlamıştım, içinde kendi ellerimle yaptığım kurabiyelerim de vardı. Onlardan hiç yiyememiş olan anneme bir tepsi kurabiyeyi yaktığımı kalanı da kuzenime götürdüğümü anlatıyordum ki bana karşılık olarak bu cümleyi yazdı. Hayat tatlı değil midir ki? Hem yanmış kurabiyeler hiç de tatlı gelmedi bana o an. Şu an hayat çok tatlı ama... Bir yandan ne zamandır duymadığım ve çok sevdiğim "wonderwall" şarkısı çalıyor, bir yandan da çikolata yiyorum, keyfim yerinde...Keşke tatlı birşeyler olsa da yesem diye düşündüğünüz, tatlı krizine girdiğiniz anda en sevdiğinizin bir torba aburcuburla gelmesi ve "Tatlıya aşerdim" sanırım demesi ne tatlıdır oy oy:) Halka tatlısı (diğer adını yazamayacağım), çikolatalar, şekerler, mavi yeşil bisküviler(??!?)...mmm..Kurabiye yanığını tatlı bulan annem de tatlı aslında:) Kendisine ait bambaşka tattaki diğer cümleleri ilerleyen zamanlarda yazarım bol bol...Tabi bu blogu keşfetmezse:) Bu arada sürekli yazasım,anlatasım geliyor, bu işe en çok "Bıktım senden ne zaman işe başlayacaksın??" diye söylenen sevgili arkadaşım sevinecek sanırım:)

Issız Adam

2008-12-02T05:23:00.000-08:00

Tamam çok sevdim ama facebookta sürekli sağ tarafta "ALPER 30’lu yaslarda, gurme sayılacak düzeyde yemek kültürü olan kendi restoranının sahibi iyi bir aşçıdır. Lüks yaşamayı seven.." yazısı çıkmasın artık.Bıktım. Peki ben ne zaman herşeyden şikayet etmekten bıkacağım? Babamın küçükken "Mutsuz Çocuk Bu Sinemalarda" demesi geldi aklıma:)

Dağınık Düşünceler

2008-12-02T04:46:00.000-08:00

Başlangıç yaptım ya artık o hüzünlü havadan kurtulup dilediğimce yazabilirim; çünkü rahatladım bir nevi:) Niyeyse hüzünlenirim ben yeni birşeye başlıyorsam. Çok anlam yüklerim ona, ondan sanırım. Aslında başlangıçların değil bitişlerin hüzünlendirmesi lazım insanı, gerçi ben her durumda hüzünlenecek birşey buluyorum ya o da ayrı bir konu. Yeter artık bu havadan kurtulsun istiyorum yazdıklarım ama olmuyor. Zaten ne zaman karamsarlığa düşsem,ne zaman yolunda gitmese birşeyler onu anlatmak isterim hep. Karşımda kimse olmazsa dinleyecek, kendi kendime anlatırım. Hiç böyle çok mutlu olduğum içim içime sığmayan anları anlatmak istemem. Hayatımda herşey yolunda gittiği zamanlarda bile, "ya bir sorun olmalı bu kadar yolunda gidemez herşey,ben şimdi neye kaygılanacağım" derim kendi kendime, üzülürüm mesela. Aslında mutlu biriyim ben, o kadar çok sevdiğim ve beni seven insan var ki yanımda mutlu olmamak için bir sebep yok ama ben bulurum:) Beni yüzeysel olarak tanıyanlar çok mutlu olduğumu, hiçbirşey için üzülmediğimi, hayatı laylaylom olarak yaşadığımı düşünürler. Çok karşılaşmışımdır, "Hiç derdin tasan olmaz mı kızım senin ya, hep böyle gülüyorsun." sözleriyle. Demek ki gerçekten derdim tasam yok da ben böyle şımarıklıktan bu kadar hüzünleniyorum durup dururken diye düşünürüm ben de. Ama benim dışımda o kadar çok şey gerçekleşiyor ki, mutluluğumuzun bile kontrolü o kadar elimizde değil ki... Yok yok ben düşünmeden,kafama takmadan, huzursuzluk yapmadan, kaygılanmadan mutlu olamam ki...

O zaman kendime şu şarkıyı armağan ediyorum:
i'm only happy when it rains
i'm only happy when it's complicated
and though i know you can't appreciate it
i'm only happy when it rains

you know i love it when the news is bad
and why it feels so good to feel so sad
i'm only happy when it rains

pour your misery down, pour your misery down on me
pour your misery down, pour your misery down on me

i'm only happy when it rains
i feel good when things are going wrong
i only listen to the sad, sad songs
i'm only happy when it rains

i only smile in the dark
my only comfort is the night gone black
i didn't accidentally tell you that
i'm only happy when it rains

you'll get the message by the time i'm through
when i complain about me and you
i'm only happy when it rains

pour your misery down (pour your misery down)

you can keep me company
as long as you don't care

i'm only happy when it rains
you wanna hear about my new obsession?
i'm riding high upon a deep depression
i'm only happy when it rains (pour some misery down on me)

Not: Bir de yağmur yağarken bir Garbage performansı fotoğrafı bulabilseydim ah ne güzel olurdu..(Bkz. İlla üzülecek birşey bulan ben:) )

Merhaba

2008-12-02T04:30:00.000-08:00

Nereden nasıl başlasam bilemiyorum...Hatta ne başlık atsam onu bile bilemedim. Oysa ne kadar çok cümle vardı aklımda bir başlangıç yapmak için. Sonu hep üç noktayla biten uzun cümleler...Sanırım yazmaya değer bulmadım ki ciddiye almadım bu cümleleri. Ne kadar çok yazardım ben eskiden. Bilgisayarımın olmadığı günlerde mesela. Uzun mektuplar yazardım sevdiklerime. Bazen ne kadar sevdiğimi söylemek için, bazense ne kadar kırıldığımı...Bazen sahibini bulmazdı mektuplar...Hakikaten nerede şimdi o mektuplar merak ettim. Her neyse, bu da böyle bir başlangıç olsun. Artık bulsun sahibini yazdıklarım, bulamadığı zamanlarda da merak etmeme gerek kalmasın. Hem o kadar çok blog okuyorum ki biraz da kendi yazdıklarımı okuyayım, sahipleri belki de benimdir kimbilir...